Haast onmerkbaar is de afgelopen dagen het decor veranderd. De weide- en maisvelden van het Vechtdal werden steeds vaker afgewisseld door percelen met aardappelen en graan. Er kwam meer bos, de rechte wegen werden slingerwegen. We passeerden Hardenberg en zakken af richting Almelo via de stuwwallen achter Geesteren. Een kleinschalig en afwisselend landschap, met open velden, moerassen en oudere bossen, althans voor deze streek waar een bos van tachtig jaar al oud is. Met dan weer overwegend katholieke dorpen, om een paar kilometer verderop tegen kerken aan te lopen van de gereformeerd vrijgemaakte of oud-gereformeerde gemeente. Het is de streek van de SGP en de Christen-Unie. Een hoogveengebied, vanaf 1200 tot de vorige eeuw afgegraven door turfstekers, soms tot zes meter diep, soms tot twee meter, heel soms nog onaangetast. Het verklaart de glooiingen in het landschap. Boswachter Albert Wakkers loopt alweer zo’n 35 jaar rond in het hoogveen. Hij houdt toezicht en geeft voorlichting van Kloosterboer tot De Pollen, zo’n 1000 hectare. Een man van de natuur, een man ook met een missie. Hij wil het veen terug. Door het gebied goed nat te houden en de waterkwaliteit te verbeteren wordt gewerkt aan de terugkeer van de veenmossen. En als dat is gelukt, is het kwestie van wachten, heel lang wachten. ‘De

veenlaag die hier ooit lag heeft er tienduizend jaar over gedaan om aan te groeien tot zes meter.’ Met de terugkeert van het veen zal ook, vervolgt hij, de zonnedauw zijn rentree maken, een klein vleesetend plantje, maar ook verschillende nu verdwenen zegge- en wiedensoorten. Albert Hakkers is een geboren Sallander, maar zijn werkende leven bracht hij door  in Twente. ‘Sallanders,’ zo weet de boswachter, ‘zijn bedeesd, echte plattelanders. De Twente is een felle rakker. Dat waren vroeger vrije boeren, terwijl de Sallanders altijd dienden onder de adel. Dat werkt generaties lang door.'