De winter en het voorjaar waren te koud geweest, de zomer is te droog. ‘Jullie mogen dan genieten van het weer, voor ons is het helemaal niks. De mais zou normaal al een meter  hoog moeten staan, nu is het nog niet de helft. Met het gras is het al niet veel beter gesteld. Het betekent dat we straks voer bij moeten kopen,’ klaagt mevrouw De Haan van de Solko Hoeve, ergens tussen Balkbrug en Dedemsvaart. Ooit waren deze twee plaatsen met elkaar verbonden door de Dedemsvaart, een belangrijke (met de hand gegraven) verkeersader naar het IJsselmeer. Maar de vooruitgang dicteerde beton en asfalt. Het kanaal werd deels gedempt ten faveure van een snelweg. Dat was de makkelijkste en goedkoopste oplossing, het water was immers al in publieke handen. Het kanaal was nog echt een kanaal toen in 1888 Bonne Ruys zijn kwekerij begon. Zijn planten gingen per schip de hele wereld over. Op een hoogtepunt, vertelt Frans Looijestijn, de huidige eigenaar van kwekerij Moerheim, omvatte het bedrijf enkele honderden hectares en was veruit de grootste werkgever van de streek. De handelscatalogus uit 1927 werd in zeven talen uitgegeven. Zijn dochter Mien erfde de belangstelling voor planten, zij het dat haar interesse niet zozeer het kweken van planten betrof alswel het ontwerpen van tuinen. Zij werd er

wereldberoemd mee. En de Dedemsvaart? Leuk om er een Rode Bol in te laten drijven, maar verder ligt het restant van het kanaal er doelloos bij. Tot verdriet van menig lokaal bestuurder. Hadden ze het kanaal het kanaal maar gelaten, dan was Dedemsvaart misschien nu net zo in trek geweest bij toeristen als Ommen. ‘Dedemsvaart,’ zegt Looijestein, ‘is nu vooral een  gat in de markt’.