We hadden die avond ons kamp opgeslagen op het erf van de familie Melenbos aan de Ankummerdijk in Dalfsen. Zelf waren ze gestopt met boeren, maar hun buren waren nog volop in bedrijf. Na het overheerlijke avondeten kwamen ze één voor één binnen druppelen. De kippenboer met zo’n 80.000 kippen, de gepensioneerde melkveehouder die nu in Dalfsen woont en de familie Hartkamp van de nabijgelegen Hessenweg, eveneens melkveehouders. Jammer, zeiden ze tegen elkaar, dat we elkaar nog zo weinig zien. Vroeger was dat anders. Dan had je de veemarkt, de kermis en de vergaderingen waar je elkaar ontmoette. ‘Machtig mooi, man,’ blikt Hartkamp terug. En je haalde met elkaar het hooi binnen. Maar de veemarkt is gesloten en sinds iedere boer zijn eigen machinepark heeft is het gedaan met de samenwerking tussen de buren. Aan de kampeertafel werd beloofd elkaar vaker te zien. Hartkamp gooide lachend het begrip ‘hangboer’ op tafel, een boer die graag na afloop van een vergadering op een markt bleef hangen. Maar ook de hangboer is verdwenen, treurde hij en maakt nog een flesje open. Maar veemarkt of geen veemarkt, de jeugd van Overijssel weet elkaar te vinden. Elk dorp, hoe klein ook, heeft in de zomermaanden zijn eigen dorpsfeest. De formule is simpel. Huur een grote tent en organiseer overdag activiteiten als kruisboogschieten,

vogelschieten of pakweg een playbackshow. Sluit vervolgens enkele mega-bierpompen aan, huur een paar scheurende gitaren en het feest kan beginnen. Proost. Dan heb je nog evenementen als het NK-gazonmaaien, combine-races – met eigenlijk alles waar een motor inzit die stevig kan worden opgevoerd wordt in Overijssel geracet. En feest na afloop, uiteraard. Met de Zwarte Cross in de Achterhoek als moeder aller Overijsselse evenementen. Vorig jaar trok de cross meer dan honderdduizend mensen en werd het op het Gala van de Muziek uitgeroepen tot het beste festival van Nederland, dankzij een, volgens de jury, unieke mix van muziek, kermis en spectaculaire motorcrosses.

Zo sta je in een afgelegen weiland en even later lig je in een zwembad, aangestaard door brutale lama’s en schuchtere kangeroos. Hoezo is er in Overijssel niks te beleven? Het zwembad en de dierentuin zijn onderdeel van het imperium van de familie Ten Kate in Nieuwleusen, die aan de overkant van de straat een imposant bedrijf runnen. ‘De Groene vakwinkel, voor boeren, burgers en buitenlui’. Vader had de zaak groot gemaakt met de verkoop van tractoren en landbouwmachines, de zonen hadden een nieuwe, lucratieve poot onder het bedrijf gezet met de handel in de allerhande tuingereedschap, speelgoedtractoren en grasmaaiers in allerlei maten en soorten, met fraaie namen als  de Zero-Turn maaier, de frontmaaier (‘keuze uit 19 modellen’) en de Toro zitmaaier. Kijk in de winkel en in één oogopslag is duidelijk hoe het platteland van Overijssel verandert – boeren eruit, burgers en buitenlui erin. Tegenover Ten Kate is nog een enkele boer actief, maar het is een kwestie van tijd of ook hij wordt opgeslokt. Nieuwleusen is uitgegroeid tot een gemiddelde Nederlandse provincieplaats, met een C1000, een Blokker en een Kruidvat, met monotone nieuwbouwwijken en uit de grond gestampte villawijken met siertuinen, glad geschoren gazonnen, ontworpen door een architect die teveel naar Amerikaanse series heeft gekeken. Florida, maar dan op Nederlandse schaal.