Jasper Nijland van de Oude Dalfserweg vertrekt binnenkort naar Canada, om een jaar later door te reizen naar Australie. En dan moet Jasper kiezen in welke van de twee landen hij een melkbedrijf gaat beginnen. Nederland is hem te benauwd. Regels over de mest, regels over de stallen, regels over van alles en nog wat. Er zijn meer boeren in de streek die bezwijken onder de regelzucht die hen dwingt tot steeds meer en steeds groter. Buurman Ronald Diepman, melkveehouder, zag in een tijdspanne van twintig jaar driekwart van de boeren uit de streek verdwijnen. Ze waren te klein om te overleven of hadden geen opvolger omdat hun kinderen liever kozen voor een rustiger en financieel zekerder bestaan. Zij die bleven werden groter, geen dertig maar zeventig koeien of nog meer. Hun melk gaat naar Friesland-Campina, een coöperatie van melkveehouders die zo hopen uit de krachtige klauwen van grootgrutters als Albert Heijn te blijven. Maar het zijn niet alleen de regelgeving en de grootwinkelbedrijven die het bestaan van de melkveebedrijven bedreigen, weet melkveehouder Hartkamp van de Hessenweg. Samen met zijn zoon bestiert hij een mooi bedrijf met zeventig koeien en 36 hectare mooie zandgrond, dat zoals overal in het Vechtdal garant staat voor sappige, voedzame

weilanden. De toekomstplannen van vader en zoon Hartkamp worden doorkruist door de provinciale plannen voor een nieuwe snelweg, dwars door hun land. Protesten stuiten vooralsnog op de provinciale mantra van het ‘algemeen belang’. Weg bedrijf, weg toekomst. Maar de familie Hartkamp houdt hoop. Misschien dat er een regeling komt, misschien ook worden de plannen op de lange baan geschoven. En zo niet, dan zien ze wel verder. Een Overijsselse boer krijgen ze niet snel klein.